😨😨Nie mogłam sobie wyobrazić, że zwykły manicure może skończyć się przesłuchaniem w policji. Ale tak było, zanim mój klient przestał oddychać na moim fotelu.
Jestem manicurzystką w dobrym salonie. U nas wszystko jak w zwykłych salonach piękności: kawa z pianką, plotki o gwiazdach i przede wszystkim stałe klientki, przekonane, że dobry manicure rozwiąże wszystkie życiowe problemy.
Tego dnia wszystko szło jak zwykle, aż pojawił się nowy klient — dostojny mężczyzna około pięćdziesięciu lat.
Po dwudziestu minutach nagle upuścił telefon, położył głowę na stole i… przestał oddychać.
— Boże, on umarł?! — wrzasnęła recepcjonistka.
— Nie, po prostu zasnął — wyszeptałam, choć sama już zrobiłam się blada.
Policja przyjechała po dziesięciu minutach. Okazało się, że był znanym agentem nieruchomości. Dzień wcześniej grożono mu, a teraz został otruty czymś w jego kawie.
Wszystko obróciło się przeciwko mnie: pił tylko moją kawę i byłam ostatnią osobą, która go widziała żywego.
😱😲Policja twierdziła: wszystko jest zbyt oczywiste. Ale nie zamierzałam zostać „główną podejrzaną z pilniczkiem do paznokci”. Ja i moja przyjaciółka Emma, fryzjerka z sąsiedniego gabinetu, rozpoczęłyśmy własne śledztwo. To, co odkryłyśmy, wstrząsnęło nami do szpiku kości…
Ciąg dalszy w pierwszym komentarzu… 👇👇
Tydzień przed śmiercią, mój klient, agent nieruchomości, sprzedał mieszkanie wdowie po znanym biznesmenie. Transakcja przebiegła spokojnie, ale wkrótce z konta wdowy zniknęły wszystkie pieniądze.
Była przekonana, że oszukał ją i przelał pieniądze na swoje konto.
A wdowa, zgadnijcie co, była naszą klientką. I właśnie w dniu jego śmierci przyszła do nas… na pedicure.
Emma i ja śledziłyśmy ją, chowając się w krzakach przed domem (tak, brzmi to dziwnie, ale Emma powiedziała, że „wszyscy prawdziwi detektywi tak robią”).
Wieczorem do wdowy przyszedł kurier z paczką, a wkrótce w koszu na śmieci znalazłyśmy pustą fiolkę silnego środka nasennego.
Później policja ustaliła, że wdowa wsypała truciznę do kawy, którą podałam mu ja. Zostałam uznana za niewinną, a salon ponownie otwarto z nowym mottem:
„Piękno wymaga poświęceń. Ale proszę, nie dosłownych!”
Teraz, gdy ktoś prosi o kawę, zawsze się uśmiecham:
„Nalewam tylko przy was, kochanie. Bez cukru, bez trucizny — ale z miłością”.
